7 Ekim 2023’te Gazze’de başlayan yıkımın, soykırımın üzerinden geçen 3 yıl… Fakat şunu unutmayalım: Yıkımın ve tedricin başlangıcı, Filistin halkının acısı 1948’den beri devam ediyor. 7 Ekim 2023 ise dünyanın gözü önünde gerçekleşen ve hiç bitmeyen, büyüyerek devam eden bir yıkımın başlangıcı oldu.
3 yıl diyoruz. 3 gün nasıl dayanacağımızı düşündüğümüz bu büyük acıların hâlâ bitmeden devam ediyor olması çok korkutucu değil mi?
Bu süre zarfında binlerce çocuk katledildi ve binlerce çocuk, kaybettiği uzuvlarıyla yarım bir hayata terk edildi. Anneler, babalar, dedeler, nineler; on binlerce insan sorgusuz sualsiz, sırf birilerinin keyfi yüzünden yok edildi. Ve binlercesi hâlen sokaklarda, yıkımın ve soykırımın ortasında…
Enkazdan bir mezarlığa dönüşmüş Gazze, tüm dünyanın imtihanı olarak mücadele etmeye devam ediyor.
Bütün bunlar olurken biz ne yapıyoruz? Ekranlardan, sosyal medyadan izliyor veya moralimiz bozulur diye izlemekten kaçınıyor muyuz? Canımız sıkılsın, moralimiz bozulsun istemiyoruz. Artık Gazze’yi sanki öyle olması gerekiyormuş gibi, hep öyleymiş gibi kabul ettik.
Bize acıyı ve çaresizliği empoze edip sessiz kalmamız gerektiği bilincini nasıl yerleştirdiler? Çoğunluğumuz bunu kanıksayıp kabul ettik ve “Biz ne yapabiliriz, gücümüz yok.” diye bir aldatmacanın içine düştük.
Bu gaflete kapılmadan, insanlık olarak yeniden kendimize gelmemiz gerekiyor.
Her şeyden önce Rabbimizin çağrısına kulak vermeli değil miyiz?
«“Size ne oldu da Allah yolunda, ‘Ey Rabbimiz! Bizi halkı zalim olan bu şehirden çıkar, bize tarafından bir yardımcı ver.’ diye yalvarıp duran zayıf ve zavallı erkekler, kadınlar ve çocukların kurtarılması uğrunda savaşa çıkmıyorsunuz?”
(Nisâ, 4/75)»
Bütün dayatmalardan, eylemlerden, söylemlerden daha güçlü bir bildiri…
Gücü yeten devletler, Müslümanım diyen ülkeler bunun hesabını nasıl verir, bunu bilmiyoruz. Fakat fert olarak üzerimize düşen sorumluluğu yerine getirmek zorundayız.
Bireysel olarak cepheye gidip savaşacak imkânımız olmayabilir. Ama kendi mücadelemizi ortaya koyarak olması gereken duruşu sergileyebiliriz.
Evet, Rabbim, ben bu çaresiz insanlar, kadınlar ve çocuklar için gece gündüz dua ettim. Onlar için çağırıldığında meydanlara koştum ve geride kalanların hayatlarını kolaylaştırsın diye destek olmaya devam ediyorum. Onlara yardımlar gönderiyorum. Zalimlere destek veren markaları almaktan uzak duruyorum. Boykotu bir hayat felsefesi hâline getirdim. Boykot etmeyenleri uyarıyorum. Üzerime düşeni, elimden geleni yapmak için gayret gösteriyorum.
En azından Rabbimize sunacağımız bir gayretimiz, bir çabamız olmalı, değil mi?
Geçen 3 yıla rağmen Gazze, her gün bombalar altında, ölüm kalım savaşında mücadelesine devam ediyor. Bu süre zarfında Gazze’de ne değişti? Gerçek bir adım asla atılmadı. Kâğıt üzerinde kalan anlaşmalar, ateşkesler Gazze halkını daha da çok tüketti. Gazze, acısıyla baş başa bırakıldı.
Hiç değilse onları unutmayalım, gündemden düşürmeyelim. Yardım göndermeye devam edelim. Gazze’nin yıkıntıları altında bırakmayalım vicdanlarımızı. Canlı ve diri tutalım.
İnsan kalmak için bunu yapmalıyız.
Duamız, en kısa sürede zalimlerin hesap vermesi, mazlumların huzura kavuşmasıdır.
İnşallah.
Yazar: Ayşe BAĞCI
