İçinde bulunduğumuz zamanda çocuk olmak; acılara, gözyaşlarına, zorbalığa ve boyundan büyük işlerin altına sorgusuz sualsiz mecbur bırakılmaktır. Evet, 21. yüzyıl dünyasında çocuk olmak; acıyı ve ıstırabı dibine kadar yaşamak, hayallerinin yok oluşuna şahit olmaktır.
Bugün Gazze’de, Doğu Türkistan’da, Yemen’de, Sudan’da ve sayamadığımız dünyanın birçok beldesinde çocuklar şehit ediliyor. Binlerce çocuk yaralı, binlercesi uzuvları eksik bir şekilde hayata tutunmaya çalışıyor. Ağır psikolojik travmalar yaşıyorlar ve hiçbirinin gelecek hayali kalmıyor. Artık yalnızca anı yaşamanın, günü kurtarmanın peşindeler.
Çocuklar bugün dünyanın farklı bölgelerinde büyük acıların ortasında savaşların ve vahşi zihniyetlerin kurbanı oluyor. Tüm dünya olup bitenleri seyrediyor. Dünyanın dört bir yanında bu mazlum çocukların sesleri, haykırışları yankılanıyor. Dünya bu feryatlarla sarsılıyor ama ne yazık ki merhametsiz yüreklere işlemiyor. Hâlâ sağır, dilsiz ve kör bir dünya var.
Her yıl olduğu gibi bu yıl da Dünya Çocuk Hakları Günü münasebetiyle herkes haktan, hukuktan bahsedecek; yazacak, çizecek. Fakat kimse sözlerin ötesine geçemeyecek. Bu yanlış gidişata kimse dur demeyecek. En büyük haksızlık yine savaşın çocuklarına ,mazlum ve korumasız çocuklara olacak. Dünyadan bir haber, kimin neyi, niçin yaptığını dahi bilmeden yaşamın ve ölümün pençesinde hayatta kalma mücadelesi veren çocuklara olacak.
Dünyada binlerce çocuk annesiz, babasız bırakılıyor. Bedenleri parçalanıyor. Sağ kalanlar ise organ mafyasının, fuhuş çetelerinin ve sapkın zihniyetlerin kurbanı oluyor. Çocuklar ne zaman haklarına sahip olacaklar? Ne zaman hayaller kurabilecek, aileleriyle mutlu mesut yaşayabilecekler?
Bir de dünyanın öteki yüzü var: Sessizliğin ortasında istismara uğrayan çocuklar… Kapalı kapılar ardında, en güvenli olması gereken yerlerde istismara ve şiddete uğrayan, çalışmaya mahkûm edilen, dijital dünyanın kirli yüzüne maruz kalan çocuklar…
Çocuk haklarından bahsederken bunları bir kenara bırakamayız. Yüzlerce çocuk ailesi tarafından şiddete uğruyor. Okula gidip oyun oynaması gereken çağda çalıştırılıyor. Bazıları da dijital dünyanın görünmeyen tuzakları arasında büyük sıkıntılar yaşıyor.
Sosyal medya platformlarında kurulan sahte dostluklar, kötü niyetli insanlar, mahremiyet ihlalleri, siber zorbalık, cinsel istismar ve çocukların rızaları dışında paylaşılan görseller… Bunların hepsi evlerimizin içerisindeki evlatlarımızın maruz kaldığı istismar ve sessiz zulmün bir parçası.
Üstelik onlara en büyük kötülüğü bazen anneleri,babaları yapıyor. Evlatlarının her anını kaydedip sosyal medyada paylaşan annelere,babalara sormak gerekiyor: Çocuklarınız için bu, büyük bir hak ihlali değil mi? Yarın yetişkin olduklarında bu görüntülerin paylaşılmasından memnun olacaklar mı? Bu görüntüler sapkın zihniyetli insanların galerilerinde yer alırken ne hissedeceksiniz? Hiçbir bilgisi ve rızası olmadan görseli paylaşılan, özel hayatı istismar edilen çocuğun hesabını kim verecek?Belki bu paylaşımlar onun dünyasında büyük bir travmaya dönüşecek bunun olmaya bileceğini kestire biliyormusunuz?
Çocuklar yalnızca sokaklarda değil, evlerinde ve ekranların arkasında da korunmaya malesef ihtiyaç duyuyorlar.
Aslında bütün bu örneklerin ortak bir noktası var: Çocuklar güçsüz oldukları için değil, yetişkinler onlara karşı sorumluluklarını yerine getirmediği için bu kadar ağır bedeller ödüyor. Çocukların kendilerini savunma melekeleri, hem akli hem de bedensel olarak yeterli değildir. Onlar Rabbimizin bizlere emanetleridir.
“Ey iman edenler! Kendinizi ve ailenizi, yakıtı insanlar ve taşlar olan ateşten koruyun.” (Tahrîm, 66/6)
Bu ayet bize ailemizin yalnızca maddi ihtiyaçlarını karşılamayı değil, onların bu dünyadaki hayatlarını en doğru şekilde idame ettirmelerini ve bununla ahireti kazanmalarını sağlamayı da hatırlatıyor.
Bütün bunları yaparken tüm dünyadaki çocukları kendi çocuğumuz gibi görmeli, onlara merhamet etmeliyiz. Çünkü her çocuk masum, savunmasız ve ihtiyaç sahibidir.
Bugün çocukların yaşadığı acılar karşısında bir kez daha kendimize dönüp bakmalıyız. Çocukların katledilmesini yalnızca haberlerde gördüğümüz bir görüntüye, istismarlarını birkaç gün gündem edilen bir konuya, açlıklarını bir istatistiğe dönüştürmeye ne zaman alıştık?
Ne zaman yemek sırasında bir tabak yemek alabilmek için sıra bekleyen çocuğun başından aşağı dökülen sıcak yemekle attığı çığlık bizi rahatsız etmemeye başladı? Annesinin cenazesine sarılıp çaresizlik içinde sessizce ağlayan çocuğa nasıl merhamet etmez olduk? Binlerce çocuğun şehit edildiği bu 21. yüzyılda nasıl bu kadar duyarsız hodbin ve vicdansız olabildik?
Yeryüzü, var olduğu günden bugüne bukadar çocuk şehit vermemiştir.Bu kadar hak ihlalinin yaşandığı zamanda sessiz kalmak, en büyük zulümdür.İçinde bulunduğumuz bu çağdan en çok çocuklara yapılanlardan dolayı etimizle kanımızda nefret ettik.
Bir çocuğun hayatını, onurunu ve güvenliğini korumayan bir dünya hangi medeniyet iddiasında bulunabilir ki?
Kendimize şu soruyu sormalıyız: Çocukların bugün yaşadığı bu dünyada nasıl bir insanlık çıkmasını bekliyoruz? Nasıl bir gelecek hayali kuruyoruz?
Çocukları koruyamayan bir dünyanın insanlık adına söyleyecek çok sözü olabilir. Fakat bu sözleri hayata geçirmediği, sorumluluklarını yerine getirmediği sürece verecek çok hesabı vardır.
İçinde bulunduğumuz yüzyıl tarihe utanç yüzyılı olarak geçecek kadar zulüm,hak ihlalleri ve merhametsizlikle doludur .
Yazar: Ayşe BAŞÇI